Voorproefje boek ‘Lesgeven vanuit je hart’ #1

 

Het is zomervakantie en ik ga met mijn nichtje van 6 naar museum Boijmans van Beuningen. We wandelen langs de schilderijen zoals ik dat zelf ook als klein meisje al deed. We staan soms stil en ze laat haar ongezouten, maar niet minder lief bedoelde mening graag horen: ‘Nou Bar, dit gedoe met die lijnen vind ik veel te druk hoor’, of ‘Hm, deze mevrouw heeft wel een hele grote jurk aan, beetje overdreven hoor’. Bij een middeleeuws tafereel staat ze langer stil. Ze concludeert dat het wel een heel oud schilderij moet zijn, want er is geen fiets, auto, telefoon of beeldscherm op te bekennen. Er staan wel veel mensen op het schilderij: er worden verhalen verteld, er wordt gegeten, gelachen en gespeeld. Ze trekt een serieus gezicht: ’Hm, in die tijd kon je wel heel veel leren denk ik, er is helemaal geen afleiding van tv ofzo.’ Ik kijk haar even aan: ’Hoe leerden mensen dan?’ Ze kijkt nog eens naar het schilderij en fronst een beetje: ‘Door met elkaar te praten en te luisteren naar verhalen.’

 

Ik heb nog nooit lesgegeven aan 6-jarigen, maar dat hoeft ook niet om de conclusie te kunnen trekken dat mijn nichtje op een andere manier groot gaat worden dan ikzelf. Ze kijkt op een andere manier naar de wereld, gebruikt haar zintuigen en haar intuïtie. Ze doet op die manier al zoveel kennis op terwijl ze nog niet eens kan lezen en schrijven.

Dit geldt uiteraard echt niet alleen voor haar, maar voor haar hele generatie. En die generatie loopt eigenlijk door tot mijn eigen zoon, die deze zomer 19 is geworden. Ik heb hem groot zien worden in de wereld na 2000 en dat leek in niets op de wereld waarin ik zelf groot ben geworden.

 

Goed, natuurlijk is er ook een hoop hetzelfde gebleven, maar zeker als je kijkt naar het onderwijs zijn er wel zaken anders. De bevolking van de scholen is namelijk enorm veranderd. De jongeren die onze scholen bezoeken gedragen zich toch een beetje anders dan in de jaren ’80 van de vorige eeuw, ze zien er anders uit en brengen heel veel kennis met zich mee: van thuis, van het internet, van de sportvelden, van de straat, van alle uithoeken van de wereld en ook gewoon de kennis die ze zelf al in zich hebben als ze hun ogen opendoen en de wereld inkijken net na hun geboorte.

 

Er loopt zo waanzinnig veel kennis binnen onze scholen, kennis die zich zonder moeite kan ontwikkelen tot allerhande talenten die we op allerlei manier in kunnen zetten op school, maar zeker ook al in de maatschappij. Maar toch ziet de rest van het onderwijs er best nog wel hetzelfde uit als eerst. Ok, we gebruiken misschien andere (hulp)middelen en er zijn ook heus scholen waar het systeem echt anders is, maar over het algemeen genomen is een school nog steeds gewoon een school.

 

Binnen ons huidige onderwijs schieten we wat mij betreft ernstig te kort als het gaat om de persoonlijke en talentenontwikkeling van onze leerlingen. Daarnaast is er weinig ruimte voor de leerling zelf en wordt er nog steeds heel veel bepaald door het schoolsysteem en door de docent die voor de klas staat. Ik geloof erin dat we er nu in 2017 met zijn allen voor kunnen kiezen dat het onderwijs zoals het nu is op een eenvoudige manier anders kan en anders mag.

 

Het is simpel. We hoeven in de klas alleen maar meer ruimte te maken voor de leerling. Door het maken van contact en de leerling ruimte te geven voor hun ontwikkeling als persoon. Ik geef al 20 jaar les door leerlingen in het vo en studenten van het mbo en hbo ruimte te geven om zichzelf te zijn en zichzelf te ontwikkelen. Jongeren raken dan sneller gemotiveerd om te leren, ze ontdekken samen met de docent hun talenten en kwaliteiten en weten die beter te gebruiken en zullen daardoor met meer plezier naar school gaan.

 

…………………………………………………….